Baba

zamanın sivri dili

koparıyor bizi birbirimizden

üstümüzden kuş sürüleri geçiyor

a y r ı l ı k l a r toplamı oluyor tüm yaşantımız

hatırlar mısın bilmem

ben küçükken

küçüçükken hani

ağlarken duvar kenarında

her nefis bir çiçekti

anne çiçek

baba çiçek

çocuk çiçek

ve coca cola kamyonuyla gelirken sana

paslı hapishane duvarına yaslanıp

kollarını kocaman açardın ya baba

iri habbeli tesbihini boynuma takar

öperdin ya hani doyasıya

kibirli çocuklara

çingene tasında su içirten hayat

her şeyi öğretti bana

ayrılıkları

ihanetleri

ölümleri

sabrın da bir sınırı var derdin ya baba

durakladım o eşikte bir ömür

kimin kanına girdik

kimin vebali boynumuzda

suyun yazgısı

ateşin hükmü

hiç teğet geçmedi göğsümüzü

feleğin çarkında un ufak olsa da düşlerimiz

düşünü çalmadık kimsenin

sevdik;

insanı

doğayı

ve sessiz kullarını Allah’ın

bir nefes verdim baba

ciğerlerimi söküp yerinden

al onu

beni bırakma