Babasının Ziyneti

Ben deli çocuk, bazı çocuk

Eşikte beklerim seni uykulu, mahcup

Zaman zaman acıyan bir yara olurum bağrında

Bağrın her zamankinden daha geniş, daha sıcak

Isıtan bir şey olursun üşüyen yanlarımı

​Yüz taş taşırsın bağrında, yüzü de kuvvetli

Avuçlarım taş taş halkanın ortasında

Cemetmeye baştan başla

Munfasıl yerlerimi

​Çünkü ben

Toprağa içimi dökmeyi bilmem

Bilmem, soluk benizli hatıralar

Nasıl taşınır bu nemli

Kaçgın gözlerde

​Ben öyle bilirim ki özlemek

Bu dünyada tevür bir şeydir

Ağızda uçuk, yerde nasır

Aynı elemdir

​Er geç bizi de saracaktı bu elem

Tedaüm kapıya gelmemiş olsa

İçimden bir hinlik yeterdi iknaya

Bâtınımı delen kelimât

Bâtınını delen sızıyı elbette tutardı

​Er geç rastlaşacaktın bu sevinçle

Bendirzen kalbe vurmamış olsa

Baba olman yetmezdi iknaya

Bahtına düşen vuslat

Bahtıma düşen gurbeti elbette yutardı

​Kaçamazdık, kaçılmaz kaderin cilvesinden

Şaşmak, biraz olsun soluklanmak

Mübrem olsaydı, sohbetin

Sabrımın nihai hedefi olarak

Beni kavî kılmasaydı bu yerde

​Bakmak, görmek kadar

Cesurca bir işi üstlenebilseydi

İlk bakış yeterdi

Bazı şeyleri anlamaya

​Kimse kalmadı

Bu işi cesurca üstlenen

Bir sen kaldın, bir sesinle

Canlanan kelimeler

Tam şuramdan oku beni

Tam şuramda

Beni yükselten

Bir niyet kaldı

​Bir de sen kaldın

Bir solukta yararak göğsümü

Gülden rengimi büyüten