Bahar Hırsızı

İdam sehpasında aşkım

bu yalan işin ipini çoktan çektin

ben öldüm!

ama sen benden de betersin...

İntihar kuşları göçe başlarken

aşk adına şiirler yazma artık

bir ütopya mı aklındaki?

yaklaşmıyor bedenin

her adımın bin adım uzaklaşırken...

Topraksızım!

söyle!

beni nereye gömdün?

Yaprakları savrulmuş

rüzgârda inliyor

sahilinde yürüdüğün o gülün...

Bahar hırsızı

gözlerin...

şimdi hangi eylüle bakar?

bir satır arası molada

neresindeyim

eski şiirlerin?

''Celladım ol lütfen...''

Koynunda saklıyorsun beni

vermeye niyetin yok!

göğsünün sol köşesi

yeni doğmuştu...

ağlayamadan veda ediyor.

Bir vasiyet mi yazıyorsun şimdi?

oysa,

ellerin yumruk yumruk...

cenazeden helallik topluyorsun

işte!

hürriyetin de buruk...

Ölüler konuşamazdı hani?

bu feryadın adı ne?

ölümüm seni mateme boğmuş.

bak!

tuttuğun yastan belli...

Sana bir aşk borçluyum

karanlık kuyularda çırpınır sessizliğim

bozulmuş bir yemin,

tutulmamış söz.

umudun resmi közde

sönüyorum...

Tut ellerimden

çıkar beni...

Tebliğ edilmiş bir kararım

düşmanlığım katibe

ciddiyeti merhamet yağmurundaki celladım

vur artık tekmeni sehpama!

can çekişiyorum ölesiye...

Her idamlığa son isteği sorulur

sormasan da söyleyeceğim

sende doğduğum günde,

her sene

bir mevsim saygı duruşunda dur...

Otopsi yapıldı cesedime

söyle!

ölüm nedenim ne?

susma!

ne olur....

perihan...