Baht-i Yâr-i İstanbul ' um

Güneş doğarken biliyordu bir zamanlar

Yalnızlığımı cihan

Gümüşi değerlerle anılıyordu tarihin

Tek çocuğu olduğum

Ki, yazılmıştı sabırla altın bilincin

Hükmünde güzelliğim

Oysa bu gün, Bismillah demeden

Tutuşuyor yedi tepem batıda

Konaklarım hamaylı,

Göksüyor düşünceler içinde

Bahtımdan yürüyor şehirler

Ağarıyor saçlarım estikçe eylül

'Ana gibi yâr olmaz İstanbul gibi diyar

Güleni şöyle dursun ağlayanı bahtiyar'

Diyordu Fazıl oğlum

İlk gelişimiz değildi bu seninle

Biliyorsun

Anadolu'dur diğer bir adım/ız

Mehmet-i suna, havam bahara çalar

Yazlara yedi çocuk daha

Dokundukça yeşil

Koklandıkça kırmızı

Beşinci mevsim, onüçüncü ay

Çiçeği zekam

Yazılacak yine şair/elerim

Beni dinliyor vatandaşım gözleri kapalı

Resmim nakışlanıyor göz kapaklarına

Kirpiklerinden aşkı renkleniyorum nemli

Sesleriyle çağşıyorum uzaklarda arama

Kaç bin insan, kaç bin yıl sonra

Yorgunum

Erguvan içre

Notalara düşen şiir

Sesim Asya'da, Avrupa'da

Şimşekler çakıyor alnımdan

Mihengiyim kâtibin

Bağrımda sarsıyor ayça

Yıldızım markalı

Geleceğim aynadır

Heceliyorum

Göysümden bir güneş doğar böyle

Yakamozlar sağılır memelerimden

Diz kapaklarımdan dalgalanır gelişmişlik

Göreceksin nasıl çıkacağız kıyılarına

Yüzyılın ahenginde kendimiz olup

Hep kendimiz kalarak

Bir baht-i-yâr-i İstanbul'um çünkü

Anadolu'dan

İnce belli gümüş-i kemer Asıya'dan

16/04/2010