Balkonda

''canım çocukluğum

yabancılarla konuşma diye

seslenirken bana

ben

içimdeki yabancılarla, pek kalabalıktım..''

hapşırdım

çok yaşa diyen bir ses duymadım

birden bire geldi hüzün

acıya hayranlığım yok ama

somurtkan bir bakış attı, ruhum

balkondan, karanlık geceye

yine düğümlendi göğüs kafesim

nerede unutursan unut

bulunurmuş yalnızlık

demiş birisi

kim demiş bilmiyorum

ama

yakamoz üzerinde süzülen bir kayıkmışım

ya da

parkta bir salıncak

ya da

ıssız bir sokakmışım

o ara

aniden, kalakalmışım

bu balkonda, bir başıma

ben ağlamıyorum!!!

şehir mi ağlıyor

sokak lambaları bile yanmıyor

ben yalnız değilim!!!

ama

parmağımı çeksem düşer mi ki ay

yalnızlık bu kadar mı kolay...