Bana Bir Şeyler Anlat

Bana bir şeyler anlat...

Bir harf düşür avuçlarıma,

Sürgüne gönderilmiş kuşlar

Gökyüzüne kanatlansın.

Bir duvarın içine

Sessizce yürüyen sarmaşık,

Bir taşın içine

Sabırla işleyen su misali

Yavaş yavaş birikir,

Ayrılıklar.

Terk edilmiş görürsün.

İçindeki Koca şehrin.

Gecenin en tenha yerinde,

İzbe sokaklarda,

Adını taşıyan yanan bir lamba,

Sönmüyor gece boyu.

Yıkılmayı reddeden son duvar

Ama yine de yanıyor o.

Hadi anlat bana bir şeyler

Gecenin sırtına çöken bu ağırlık

Dağılsın, saatler duvarlardan düşerken.

Paslı bir sessizlik akıyor odanın içinde.

İçimde adı konmamış mevsimler

Bir yanı kar altında kalmış çocukluğum,

Bir yanı yangından çıkmış yarınlarım.

Nereye baksam yarım kalmış hikâyemin

Külleri savruluyor yüzüme.

Hadi ne olur bir şey anlat bana.

Mesela hiç dönmeyeceğini bilse de

Ufka yürüyen denizleri anlat.

Yorgun ağaçların sonbahara

Nasıl teslim olduğunu,

Yine de köklerinden

Nasıl vazgeçmediğini anlat.

İçimde o şehir çöküyor yavaş yavaş.

Sokak lambaları tek tek sönüyor.

Bir nefes kadar yakınım kendime,

Bazen yıllarca uzaktayım.

Aynaya baktığımda

Yüzümün ardında başka yüzler...

Yaşamak isteyen biri,

Vazgeçmek isteyen biri,

İkisinin arasında sıkışıp kalmış

Sessiz bir gölge.

Bir tebessüm etsen belki

Yön değiştirir içimde biriken fırtınalar

Belki yeniden filizlenir kırılan dallar

Belki gecenin dibine çöken bu karanlık

Bir pencere bulup dışarı taşar.

Söylenmeyen vedaların izini sürüyorum.

Dudakların susuyor,

Kalbin çoktan uzaklara yürümüş gibi.

İçimde derin çatlaklar açılıyor.

Bunlar kimsenin hissetmediği depremler

Masalar yerinde duruyor,

Duvarlar ayakta kalıyor,

Yıkılıyorum ben

Her sarsıntıda biraz daha.

Hadi be güzelim bir şeyler anlat bana..

Gece uzadıkça,

Anılar tavandan damlıyor üzerime.

Bir çocuk ağlıyor eski bir odada.

Bir genç, kaybettiği ismin peşinden

Bir adam, kendi gölgesine yabancı.

Her nefeste biraz daha

Biraz daha çoğalıyorsun içimde.

Bir ses oluyorsun bazen,

Bazen kapanmayan bir yara,

Bazen karanlıkta yol gösteren tek ışık.

Korkular büyüyor sonra.

Kimi zaman bir yalnızlık

Kimi zaman terk edilmiş bir ev,

Kimi zaman sabaha çıkamayacakmışım gibi duran

Uzun ve ağır bir gece.

Yine de gitmeden önce

Bir şeyler anlat bana

Bir tek cümle bırak.

Belki o cümleye tutunur ruhum

Uçurumun kenarında duran,

Biraz daha hayatta tutarım.

İçimde ölmeyi reddeden küçük bir umut var.

Kırık...

Yorgun...

Ürkek...

Ama var.