Başıbozuk Kumpanya

ayaklarım sulak bir asfalta yapışkan

veremli ışığım benim

öksürdüğün gecede loşlaşan bu safra

sensizlikti demeyeceğim bundan sonra

şemsiyemin altında gün yüzü görmemiş

çırılçıplak doğmamış bir çocuğum

çünkü yağmur soğuğu hiç bu kadar güzel

değmemişti tenime

artık yalnızlığım da eksik

sen de eksiksin

sensizlik de

turna türkülü bir acı gibi sızlıyorum

avuçlarımın içinde mülteci çığlıkları

son kez bıraktığım yurdumdu gözlerinin çipillenişi

sensizliğin yerine boşluklar koyuyorum

girdaplı şımarık sekişli gülüşsüzlükler

ve bir öpüşe sığınan iki kumru dolanmıyor

ayaklarımızın arasında

kıvrak kirpikli ve unutkan

mutluluk geçidiydi

birlikte aştığımız yollar

geçtiğimiz sokaklar

çamura saplanmış ama karanfil boylu

ellerini ceplerine rahatça daldır

parmaklarına dolan o boşluk benim

yalnızlığımla da olsa

yalnız bırakmıyorum hala yalnızlığını

bana bakmadan yürüdüğün yollarda izlediğin

bir ikindi bulutunu bile

eflatuna keserdi ağaçlar

söyleşsizdik

başıbozuk

bir çocuk yağmurluğu geçirdim

gözlerimin sırtına

yanımda ağaçlar var

karanlık yeşil

iyi ki varlar

yazıyorum ya...