Basit Şeyleri Büyüterek Geçiyordu Ömrümüz

kötü insanların ağzıyla konuşuyorum

gülümseyip bir birimize karıştığımız an

sigarasını yakıp ateşe eğilen

ve bir an önce alevlenmesini isteyen

bir yıldız gibi yüzün

kaydı ellerimden aşağı

basit şeyleri büyüterek geçiyordu ömrümüz

bir odayı notalarla donatıp pencereden sarkıtmak istesem

biliyorum aynı gövdenin binlerce esintisinden biriyim sadece

ürkütücü buluyorum kendimi

mırıldanırken ağzım su almış yüzlerce kayık

batıyorum kendime acıyana dek

ellerimi ve kalçalarımı taşıyan sevgili koltuğa başımı koyarken

mimiklerime sıkışan kahredici o eski tavrımı

bir rüyaymış gibi size anlatırken

sıkışıp kaldığım yerde

pencereleri açıp bağırıyorum

bakın

boşluk ne diyorsa benim sessizliğimdir

siyah ve karamsar bir geceden

duyuyorsunuz ya eski günleri

hatırladığınız kadar geri getirmeye çalışıyor benliğiniz beni

tuhaf sürgünlerin ilk filizlendiği yorgun akşamların satırı

şimdi kırmızı değilse bile yarın

öylesine yorucu geçecek ki gün

yeşil miydi üstünüzü örten rüzgar

ağaçlara uzatıp kulağımı

arayacağım kaybettiğim günü gözlerinizde.