Bayram Ertesi Şiiri - Devrim Dokdere

Bizim çocuklar koşuyor

Koşuyor öpmek için elleri,

Şekeri yemek için,

Parlak ayakkabı giymek için,

Kapıları çalmak için..

Öpüyorlar üzeri kabuk bağlamış eli kutsal sayarak,

Öpüyorlar ak tenli analarının kömür karası mübarek ellerinden,

Öpüyorlar isimsiz mezarları ana ,bacı, baba, kardeş bilerek.

Çocuklarımız büyüyor

Gözleri renk değiştirerek,

Yürekleri hafifleterek sert adımlarını,

Yarınları güzel düşleyerek,

Düşünerek büyüyorlar.

Büyüyor benim çocuk,

İstanbul'u tanımadan,

Görmeden daracık sokakların yoksullarını,

Değmeden baba eli yanaklarına,

Aç karnı arzuladığında ak sütü akşamüzeri,

Hızla alıp vererek nefesini büyüyor..

Benim çocuk koşmuyor,

Yalnızca kulak veriyor koşanların sesine,

Ve güneş henüz göstermeden kendini,

O görerek büyüyor anasının ağlayan matemini..

Koşacak benim çocuk bir gün,

Adaleti almak için adaletsizlerden,

Öpmek için sevdiği kızı yüreğinden,

Ve bayram sabahı tutup ak ellerinden,

Getirmek için kapıma ya da yoksul soframa....