Bayram-ı Sükût
Kalem-i lâl şiire demlenince
Bir yalnızlık bestesi kıyam eder
Lirik bir günce niyâzıyla
Şevklenir hiç eskimeyen ümitler
Satırlara düşer ötelerin gölgesi
Efsun yağıyor bakışların sırrı kara
Yezid kahkahaları mim koydu söze
Vakit ikindi düğüm düğüm sensizlik
Yarın umut diyor satır aralarında şair
Burcu burcu bayram kokuları geliyor zamandan
Yalnızların bayramı olur mu acep?
Tebessüm ediyor bu arada sessizlik
Sükût'
Sükût!
Sükût!
Yazık bize...
Hezeyanlar dolaşır ıstırap bestesinde
Ürperir şair
Saklanacak kuytu köşeler arar
Oysa ki şiir yazacaktı bayram neşvesiyle
Mânâlı muhtevalı dolu dolu hani tabiri caizse zengin!
İç duyuşu olan dil ufku geniş, derinliklere dalan ufuklara yol bulan
Hani içten samimi gönüllere tercüman
Rüyalar gibi engin evet evet çok zengin
Söz cevherini işlemek nakış nakış süslemek
Bayrama özel libas gibi
Neden şaşkın şaşkın dolaşıyor iki sözü bir edip
Has bir beyan çizemiyor
Değil mi ki yalnızlık vadilerinde bayram olmuyor
Can vuslat diyor, ten vuslat diyor
Kınalı koçlar düğüne gidiyor
Hz. İsmail'den özeniyle
Yık boynumu vur hançeri bak fışkıran can suyu
Hz. İbrahim'i yakmayan nâr-ı ateş gibi
Yanıyor efkâr tütüyor resminin izdüşümü
Ben gül bahçeleri tahayyül ediyorum
Mânâ lehçeleriyle ötsün diye bülbüller
Şen sazlarıyla rengin rakkaseler oynasın
Ne olur sanki bu sonbahar bayram'ı karşılasın
Bayram kime neye göre renk alır. Nasıl olursa dünya bayrama boyanır?