Bazen

bazen

tutuşturursun heceleri bir kibrit çöpü sıcaklığında

şizofren gülmeler gömer gamzelerini

vurgun küllere savurunca şiirin öksüzlüğünü

mutedil kavgalar düşer

kağıt ile kalem arasına

suçlusundur

katlettiğin her kelime şafağa asar uykularını

iflahını yoran yalnızlığın sıkışır yatak ile yorgan arasına

değirmen taşı misali ezer geceni

un ufak kalır yıldızın

ayrılmaz avuçların apış arandan

kasık yangınları başlar

ayırsan ellerini

üşürsün

üşüyorum

tırnaklarımda naif morluklar

dua gibi korkuyor nefesim tavan arası gölgelerinden

kabul görmez avuçlarım üşenirken dilenmeye

tanrı'yı beklemek nafile

dudağımda ezbersiz ilahi ile

şimdi yeniden yaz küstürdüğün harfleri

yaban solukları

demir namluya sürüp

ki

boğuk bir intihar sesidir

artık her kafiye ...