Bazen Giden Se/s/n/siz
Bazen seni düşünüyorum sessizce ...
Masamda duran o titrek mum ışığı , bitmeyen o anılar
Gaipten sesler duyarsın , evde yalnız kalınca
onun gibi işte
...
her yanıma anılar çarpıyor sen(s)sizce
bir yanım nedenler arıyor
bir yanım delice gülümsüyor
hani ruhumu yırtsam şuan
tam şimdi
gözlerimde bir delinin günlüğü gibi ,
bana bakan ama orada olmayan
Sigaramın dumanında söndürüyorum sensiz geceleri
öyle derin içime çekmişim ki
ruhumu yakıyor ...
öfkelerim sana değil inan
bir hata ve kusur varsa bende idi
çok sevdim mesela gamzelerini , o bana bakan gözlerini
hani sessizce titreyen ellerini ,
bazen ise üşüyen bedenini
inan kusur bende idi
müziksiz ve içkisiz sarhoş olmamalıydım ruhunda
belki şehri yakmalıydım o güzel saçlarında
tel tel dökülen
şimdi ben mi olurdum o zaman...
Okuduğum kitabı anlamaya çalışıyorum
Kapıma dayanan bu sessizliği
kulağıma fısıldanan o sessiz vedayı
aklıma geliyor aniden
bir anda sana düşüyorum
sonrası malum
ne delice bu zihnimde dönen sensizlikler...
Bazen diyorum
hani öyle bir an geliyor ki
Kapat diyorum ya
Kapat !!!
Bütün senli geceleri
sensizlikleri kapat bir hücreye
Ve idam mahkumu kabul et
...
Ölüm gelirken bile gülümser mi insan kendine
Mum ışığına yansıyan gölge de
Mutluluk arar mı insan
Bazen giden sensiz mi
yoksa giden sessizlik mi
Bu delilik ruhumun derinliklerine kazınmışken
Sen(s)sizlik....
Çok ağır değil mi ?