Bazen korktuğunu kaybetmekten korkar insan

Bazen korktuğunu kaybetmekten korkar insan Doğruyu yapması için kendinden mi ödün vermeli insan

Ölüm fermanıdır bu öldürmez seni çektiklerin sevmez seni sevdiklerin

Bitmez bu çile körüklenmez senin ateşinde yakılmaz senin günahkar bedeninle Kırık cam parçalarını okşar gibi okşar seni kanlı elleriyle

Duymaz senin çığlıklarını sağır bir kimse gibi gönlüyle

Beyaz odana siyah perde olur beğenmez seni şeffaf yüreğiyle Sözün bittiği yerde gönül hisseder göz hissettiğini konuşur

İnsan insan mıdır ki seveni sevsin,sevmeyeni değersiz etsin

Gülüşümde eksiklik sevenimde sessizlik oldu sensiz

Kelimeler mi değerli olandı yoksa anlamlar mı kalbe vurandı

Duru denizlere biçtiğim durgun sözlerden istediğim başarı değildi kör olmasını bilmekti

Gönlüyle isteyen kalbiyle gerçeği görmezmiş İhanetin bedeli,aşkın ölümü olmazmış