Bazı Kavuşmalar

İstanbul’da kaldı sesin,

akşamın içine karışık.

Adını düşünerek yürüdüm

kaldırımları yavaşça,

özlemek bu kadar sakin

olabiliyormuş meğer.

Boğaz’a baktım,

su seni saklar gibiydi.

Kalabalığın içinde

adın dolaştı içimde,

kalbim ilk kez

tereddütsüz atıyor.

Şehir geçip gidiyordu,

ben duruyordum.

Acelem yoktu

çünkü biliyordum,

bazı bekleyişler

kavuşmanın yoludur.

İzmir’e indim sonra,

rüzgârı tuzlu, yüzü açık.

Kordon’da oturdum,

güneş inerken

içimde bir sevinç vardı,

iyi bir şeye yaklaşıyor gibi.

Martılar bildi hâlimi,

bir simit parçası kadar.

Paylaştım içimdekini,

bu kez hafifledi,

gerçekten.

İki şehir sandım önce,

meğer aynı yere çıkıyormuş yollar.

Biri seni büyütmüş içimde,

biri bana seni getirmiş.

Derken sabah oldu.

Bir vapur yanaştı iskeleye,

bir tren durdu içimde.

Kalabalığın arasından

gözlerin geldi bana doğru.

Ve anladım

Bazı kavuşmalar

uzaklıktan değil,

zamanını beklemekten geçer.

Turgay Kurtuluş