Be Namus Şiiri - Mehmet Tuncer

Var yoktu on ikisinde

Ürkek ürkek bakınıp etrafına

Elini beline atıp seslendi

Apo! ..

Dört adım önündeki adam

Anasının çocukluk aşkı

Anasının kırığı...

Anasının töreleri hiçe sayıp gittiği

Babasını dört duvara hapseden

Onların yüzünü kara eden...

Çocukluğunu belki de gençliğini

Göstermeyecek o adam

Önce başını çevirdi

Sonra bedenini

Fal taşı açıldı gözleri

Dudakları bir şeyler mırıldardı belli belirsiz

Kurtarıcı arar gibi bakında etrafına

Yalvarır gözlerle baktı çocuğa

Çocuk..

Çocuk çöktü tetiğe

Bir daha

Adamın cansız bedeni düştü asfalta

Çocuk bir daha çöktü tetiğe

Tam anlının orta yerine

Çil yavrusu gibi kaçıştı kalabalık

Parmakları tetikte

İki polis belirdi sokak ortasında

Çocuk kovboy vari çevirip on dörtlüyü

Tutup namlunun ucundan verdi polise

Yerdeki cansız bedene bir tekme savurup

Kan gölü asfalta basıp

Ben işimi bittirdim diyerek

Uzattı ellerini kelepçeye...

Gazete kâğıtlarıyla örtülürken ceset

Onu tanıyan biri

Söyle bir bakıp mırıldadı

Be namus...

Bu şiir bir kurgu değil Ceylanpınarda üç adım ötemde yaşanmıştır.