Behârâ

..... ........

Ey gözlerimin iri'sini

Asıp kirpiklerine

Bakışlarının pusarığını

İçimin sahralarına içirdiğim Dilâsam

Şimdi

Kimin terinde dindiriyor susuzluğunu

Öpüp öpüp

Alnıma götürdüğüm parmak uçların...

..... ........

Ne sevdalar bilirim ben

Seyran olan samanlıklarda yitirilen

İğnelerin deliğinden geçirilen...

Ne mısralara gebe kalır da

Beynimin burkaçlarına dolanan hasretim

Bir kara sancı

Bir kara saplantı

Ve

Bir kara ahhh ile

Düşer münbit rahminden şiirin

Hiçbir cümleye öge olmamış

Kan-irin bulaşığı kelimeler...

Boş ver beni

Umursama

Aldırma bana sen

Uyumamı bekle gideceksen de

Şahitlik etmesin diye

Gözlerime kadar çek

Ve

Ört üstüme bedevî gitmelerini

Üşümesin boş kalan yanım

Sarılıp çırıl çırıl yalnızlığıma

Bağır-zırıl yalvarmalarımı

Doldurup kahır basan ağzıma

Bir vakit elbet uyanırım

Uyanırım elbet kendime...

Bir Şâir'in kâfiyeleriyle raspalanan

Şiirine gömün beni

Üstüme avuç avuç kıygın his şûlesi

Sol omuzumda

Taşınamayan memn'û' bir masal çöküklüğü

Sağ sapağımda

Gizlime aldığım bir Özne'nin dâr ağacı

Bir Şâir'in vezniyle vurun beni

Arkamda kalmasın gözlerim...

Öyle bir sergüzeşt-i serzeniş ki bu Adamım

Neresinden başlasam susmaya

Bilmiyorum...

ŞİİR HÜZNÜ SEVER

..... ........