Bekleyiş İstasyonu

iki kelime söylemiştik, yüzlercesi içimizde kaldı

içimiz hep bir bekleyiş istasyonu, hiçbir trene duraklaşmayan

ve gövdemizde durmaksızın filizlenen bir gölge gibi hüzün

nereye adım atsak, oraya büyüyüp

uzandı boylu boyunca.

bana yeni iklimler getir,

coğrafyama çok bu yağmur,

çok bu ıslak caddeler kalışlarıma,

çok havası efkarın nefes alışlarıma.

bana yeniden seni getir, vaktin bir önemi yok

geç olsun, erken olsun, fark etmez, yeter ki olsun

yalnızlıklarımı al sonsuzca uyut, uyusun

her köşe başında bu şehrin bir intihar durur

karşılaşmayınca gözlerinle, hiddetlenir

gözlerimden yağan bulut,

herkes biraz Yusuf'tur, sen benim düştüğüm kuyusun.

nedir beni bu denli kırılganlaştıran, olmayışına karşı

bu takdir-i kaderdeki bu bitmek tükenmeyen keder

söyle bana nasıl geçer, nasıl geçer yaralar bereler?

oysa

güldün, kanım kaynadı sana

sonra gittin, sonrası yavaşça hayattan soğuma.

sonrası beter.