Belki Bir Gün Şiiri - Mümin Derin

Pencere kenarına fesleğen bıraktım

Olur da belki bir gün dönersin diye

Canı gönülden yakın, çokça ıraktım

Onca yolu belki bir gün yürürsün diye

Mecnun gibi erdi gönlüm bu yatırda Bir çift söz kalmadı kırk yıllık hatırda

İlmek ilmek seni işledim her satırda

Olur da belki bir gün okursun diye

Efkarından ağlayan garip saz idim Kara kış gönlünde bahar, yaz idim

Buğulu camlarıma ismini kazıdım

Gelir de belki bir gün görürsün diye

Ben var mıyım gönlündeki ağrında? Bir ömür uyurum ipekten bağrında

Sana gönlümü yaktım aşkın nârında

Olur da belki bir gün üşürsün diye

Sensiz bir harabedir gönül yurdum Vakit ayrılık, saatlerimi sana kurdum

Yelkovan gibi etrafında dönüp durdum

Akrep gibi belki bir gün yetişirsin diye

Aşk, akıl ile kalp arasında bir döngü Gönülden gönüle işlenmiş bir örgü

Kirpiğimden gözlerine kurulu köprü

Gelir de belki bir gün geçersin diye

Düştüm gözlerinden tutundum yaraDinmez kanı yüreğimde açtığın yara

Nice feryat figan kopardım nice nârâ

Olur da belki bir gün işitirsin diye

Kaç düğüm attım yanımda kal diye Bir kez gülüşlerini yüzüme çal diye

Yollarına gönlümü bıraktım al diye

Gün olur belki bir gün seversin diye