Belki De Adın Umut
DE
Ben böyle kaybolup gitmelerden kaçıyorum
Ellerimin boşluklara uzanmasından
Korkularım içinde boğulmaktan geliyorum
Yüreğimin kanamalarından yorgunluğumu
Bir anlatabilseydim
Bir dile gelseydi ellerim
Ağlardın inan
İnan ağlardın benle
Ki... Ben sana
Bir beyaz mendil uzatırdım
Dayamazdım benim için akan gözyaşlarının
Toprakla buluşmasına
Bana uzatmalısın üşüyen ellerini
Kim bilir belki de ısıtırdı ellerini üşüyen yüreğim
Bir umut olurdun belki kalan yarısında ömrümün
Belki de bir güneş olurdun
Bir mavi sabahta
Esenlikle ve sevgiyle... Melekler öpsün yüreğinizden...
07 Eylül 2009 22: 15
İzmir Karşıyaka
Bir ışık yanar gibi geldi bana serap gibi... Ve sonrası karanlık...
DE
Profili GörDila Emral Aydın@dilaemral