Ben Arafat'ta Kendimi Taşlarım

Gittiğin günden buyana, karanlık üstümde bir ağır

Okyanuslarda batık bir gemi gibi yüreğim

Çaresizliğim diz boyu, duygularıma köleyim

Neredeysen, oradan beni yanına çağır

Engel tanımaz bendeki aşk, ölüm sırtıma dayansada gelirim

Bir nefes kadar yakınım aslında, uzaklarda bile olsanda

Beni ellerinden, beni dudaklarından, beni gözlerinden mahrum koysanda

Ben bir tek, bir tek seni bilirim, seni severim

Ensemde azrail, korkuları eskiciye sattım

Sensizlik en büyük ızdırap, çıkmazda yarınlarım

Toprağa yüz sürdüm, ellerim duada

İsyan etmem haşa; bu benim allaha yalvarışlarım

O yüce rab, en büyük önder

Adından korkuyorsan bana bir haber gönder

Ya gel de geleyim, sönsün içimdeki yangın

Yada gelme de, ölsün içimde can çekişen aşkım

Bu gönül ne aşka nede sana kırgın

Suçluyum biliyorum, affettirmek için

Ben arafat'ta kendimi taşlarım

Affet beni, çek git dememeliydim sana

Dilin aynası yok göremedim gerçeği

İki söz, iki laf, bir yalan ve bir kanan

Bırakmadım sana hiç bir seçeneği

İki yaralı yürek şimdi bu aşktan geri kalan

Sen günahsız, Ben günahkar taşlanan

Ozan Özdemir / Ağustos 2002