Ben Bilmezdim

Sen aklıma düşünce

Yağmur sonrası bir gökyüzü belirir içimde

Sabaha giden yol karşılar

Rüzgarımda ötelere düşen umutları

Her zaman akmaya hazır iki damla yaşı alır yanağımdan

Bir pencere ferahlığı der

Açar kalbimi incinen yerlerinden

Rüyalara sarıldığım geceler gelir bir bir

Dışı ekmek içi taş bir anıyla örterim üstümü

Bozkırın sarı yalnızlığına beton griliği düşünce

Bulutlarda toz ve sis kokusu

Açılmadan kapatır gözleri

Düşlerinde bir hayat

Dizlerinde bir hayat büyütenlerin omuzlarına vurur

İki açık pencere arasında kalmışlığın ağrısı

Ben bilmezdim

Sabah bilir

Dağlara iz verir

Sulara parıltı

Kuşların sesinde haberi

Ben bilmezdim

Sen aklıma düşünce

Bir çocuk gülüşüne açılır

Anılarımın okunmamış zarfları

İnceliğin kıyısında gül dağıtır kelimeler

Zaman affeder kendini