Ben Gölgelerin Diliyle Konuşuyorum

Düşüncelerin zamansızlığını bildiği için

Bir filozofun kösteğinin yelkovanı sudan, akrebi de kumdandır

İçine kalpler koyduğum cam kavanozlarım çoğalıyor

Hayatımın rafında, azalmak bu olmalı

Kaybolduğunu bilemeyecek kadar kayıp degilsen

Bana kendini gösterirmisin dünya haritasında

Bugün kalbine bir lunapark kurulmuş belli

Gözlerinde çocuk kahkahaları duyuyorum

Ne kadar güzel güler bir kadın gözyaşlarını silerken

En temel içgüdümüz sevmek olmasaydı

Kendilerine böyle hayvanca acılar çektirmesine rağmen

Aşkı istermiydi insanlar.

Adam bir oturuşta iki porsiyon yedi

Sanırım birisi yalnızlığı içindi

Ve kimileri için hayat

Bir limon sandığı üzerinde otururken

Kırmızı kadifeden bir divana uzanmayı düşlemeye benzer

Sevinçleri kepenk indirmiş bir kalpten geçiyorum

Sokaklarında hüzün köpekleri uluyor

Küçük görme insan ellerini

Onlar birbirine tutununca nerelere uzanır bilemezsin

Onların gücünü hayal bile edemezsin

Şiirin kutsal parmağı bana dokunduğu zaman

Ben gölgelerin diliyle konuşuyorum

Aşıklar etoburdurlar, onlar birbirlerinin kalplerini yerler

Koca bir sayfa ölümün

Kenarına ufak harflerle yazılmış bir nottur hayatım

Yamyamların kemik koleksiyonu varmıdır bilemem

Kalp biriktirenler gördüm

Ben bu hayat deryasında,

Her dalgaya pul veren bir balığım

Sen aklı selim esnafsın gönül pazarında

Ben aşk ağacında sebil narım

Ne kadar güzel güler bir kadın gözyaşlarını silerken

Ben gölgelerin diliyle konuşuyorum