Ben Kendi Kalbinin İçinde Kaybolan Bir Adamım

Kalabalıkları sevmem, köşede bir yer yeter bana

Kahvemi orta şekerli isterim

Gözlerimin dalıp gidişinden anlarsınız zaten

Ben kendi kalbinin içinde kaybolan bir adamım

Beni bir de kırlarda avare yürürken görün

Başımın üstünde kuş sürüleriyle giderim

Kurduğum bütün düşlerimde onlara da yuva kurarım

Ben kendi kalbinin içinde kaybolan bir adamım

Bir yabancıyım, dünyanın bütün gerçeklerine yabancı

Bulutlarda yürürken denizlerde uçarım

Birileri halime bakıp, delirmiş bu derlerse gülerim

Ben kendi kalbinin içinde kaybolan bir adamım

Karıncayı ezmeyen adam günümün kahramanı olur

Ben onun vicdanını giyinir ve gururlanırım

Çiçek koparanlar adına, bahçelerden özür dilerim

Ben kendi kalbinin içinde kaybolan bir adamım

Bir yabancıyım, güzel nasihatler verecek dili konuşamayan

Bir yabancıyım, dinlermiş gibi yapıp geçiştirmenin mahallesini tanımayan

Kalabalık bilgelik her yerde var, sessiz alimlerin sokağı nerede?

Ben kendi kalbinin içinde kaybolan bir adamım

Akşamüstü kederini yüzlerinde taşıyan insanlar çok

Şafak vaktinde

Kaldırımdaki bir çeyrek simit için ağlayacak kadar kederlenen az

Ben kendi kalbinin içinde kaybolan bir adamım

Hayatın senden aldığından fazlasını insanlar alır

Kin taşıyana ruhsat gerekmiyor

Namluya kurşun sürer gibi konuşanlardan uzaklaş

Cahil sadece kendisini vurmaz

Ben kendi kalbinin içinde kaybolan bir adamım

Kalabalıkları sevmem, köşede bir yer yeter bana

Kahvemi orta şekerli isterim

Gözlerimin dalıp gidişinden anlarsınız zaten

Ben kendi kalbinin içinde kaybolan bir adamım