Ben Ölünce

Ben susunca !

Üzerime devrilir karanlık

Umudum söner kimsesiz dehlizlerde

Gamdan dağlar sırtım da birikir

Zamanın teninden üzerime süzülür dert

Ve, dilime dolanır anonim küfürler...

Biraz düşününce !

Sözlüklerin ritmi bozulur alfabemde

Militan sayfalar soğuk duvarlara hüznü asar

Tavanda yankılanır bir kaç cümle

Lambaya yapışan bir ucube sırıtır

Eliyle işaret eder, yanan hayallerimi...

Yalnız kalınca !

Gecenin efendisi taarruza geçer

Doğmamış yalnızlığımın kapısını aralar

Savurur kancık dikenlerini

Tüm geçitlerim kana boyanır

Çığlıklarım demir parmaklıklar arkasında kalır

Bu da yetmez

Yarınlarıma siyah perdeler çeker...

Ben ölünce !

İçimde ki sokak şairi de ölür

Kefensiz şiirlerim öksüz kalır

Mezarımda esmer günahlar büyür...

17.06.2014

(Geceye düşen an)