Ben Seni Daha Sobelemedim Abla

aklımda son bakışın kaldı

kurtar beni dercesine

boynu bükük yalvarır gibi

lakin öyle bir yeldi ki

soy ağacımdan bir yaprak daha döküldü

kavurdu içimi acın

aldı seni yanımdan ecel

ve şimdi acılara gark oldu

en küçük bacın

fecr karanlığını yırtıyordu sessizliğin

bir anda kesildi nefesin

zaten ses vermeyen o dilin

boğuldu sessizliğin fırtınasında

kayık gözlerin kapalı

diğeri açık veda etti dünyaya

kapatamadılar

tek gözün kaldı çünkü arkada

bir çığlık sesiyle bulandım karanlığa

bir bulut düştü gözlerime

ve kanıyordum kendime

vurdum kırdım ne varsa

kızdım hayata,senin ecel terin bulaştı

ölüm ağırlaştı

yokuluğunun dokunuşu örüldü dudaklarımda

şimdi her sabah düşerim,gittiğin sabaha

dokunsan hüzünlenirim

kaçsan küserim

haydi kadınım,eskisi gibi

bağla eflatun eşarbını boynuna

dağıt kumral saçlarını karadeniz boğazında

senin gidişin büyük kayıptır,

öyküsü tamamlanmayan romanımda

sen gittin iklim değişti,yaz ortasında

kar yağdı saçlarıma

ey İstanbul

kör kütük içesim,sızasım var Ortaköy kaldırımlarında

denizi yara yara, geçen şilepler gibi

yarıyor yüreğimi ortasından denizlerin

iflah olmaz ne bugün ne yarın

ve usandırdı bu ucuz tuzakların

bir can daha aldın

şimdi sokak sokak d/üşüyorum

annemin sarmaşıklarına dolandı ayaklarım

içimde yeni doğan şafaklar öldü

ördüğüm duvarlar çöktü

güneşler karardı

yıldızlar yere düştü

susamış gibi uyandım ölüme

lakin abla uçurtmalarım bulutlara değmedi

bez bebeğimin elbisesi bitmedi

beş taşlarım,topaçlarıma daha sıra gelmedi

deniz kabuklarım birikmedi

ben sana söylemedim

bu oyun bitmedi abla

ben seni daha sobelemedim

neredesin

neredesin

hangi duvarın arkasında gizlendin abla

elma dersem çık, armut dersem de çık/ma