Ben Seni Özlerken Kulağın Çınlıyor mu Sevgilim

perdemin arasından sızıyor yokluğun yatağıma

yüzüme sen çarptığım sabahlar aklıma geliyor

gözlerimi açtığımda biraz kanıyorum

günaydın sevgilim deyişlerin çınlıyorum kulağımda

soluma ağrı gibi saplanıyorsun

geçmeyeceğini ve gelmeyeceğini biliyorum

artık alıştım

her sabah yanağımdan süzülen yaşlara

yokluğunun üçüncü sonbaharı bu

biraz eksildim biraz da unutkanım son zamanlarda

ayakkabı bağcıklarım hep dışarıda yürüyormuşum

öyle söylüyor dostlarım

ben seni özlerken, kulağın çınlıyor mu sevgilim?

adını anmıyorum aslında

ananlara da sessiz olun içim acıyor diyorum

beni pek anladıklarını zannetmiyorum

öyle olsa senin adını sıradan bir cümle içine almazlardı

senden bahsederken biraz yüzleri gülmeli

biraz da kasılmalılardı

yoksa aşk kendinden utanmaz mıydı?

çayımın soğuduğunun farkına varmadan bir yudum alıyorum

içim geçiyor sık sık nerede ve kiminle olursam

mevzu bahis, ayrılık

siz diyorum, siz hiç unuttunuz mu sesinizi bir hayalde?

bahçemden göç edeli çok oldu kuşların

malum sıcak havalara ihtiyaçları var

o kadar soğudum ki sen gittin gideli

mevsim olsam, kış olurdum

dinlediğim şarkılarda pek iç acıcı değil

bünye bu artık o da kaldıramıyor, yokluğunu

alkole ara vermedim ama o bana çok yara verdi

bu yüzden artık fazla tüketmiyorum

ikinci dublesinde rakının en son çektiğimiz fotoğrafa bakıyorum

özlediğim aklıma gelince...

havalarda soğudu son zamanda

yüzünü kesiyor rüzgarın sertliği

sensizliği de ekleyince buna;

soğuk damarlarımda geziyor.

üşüyor kanım..

gel demiyorum ama,

üşüyorum işte anla...