Ben Yokum Sana

Sen gittin,

Sadece,

Kendimdim

Kendime geldiğimde

Kalan kendime.

İçimde ölürcesine battı bir güneş,

Bir uzun hava oldu iç çekişlerim,

Dağları devirdi üzerime.

Bekleyişlerin uzadıkça

Ümitsizleşen sabrı,

Bir paslı çivi gibi

Takıldı kursağıma.

Zor kazıdım

Yalnızlığımı tırnaklarımla

Geçmişin kurşuni gölgesinden.

Uzun bir suskunluktum.

Sen yoktun.

Bir tespih tanesi

Parmaklarımdan yüreğime akıttı

Ağır ağır bir sabrı.

Acıtan bir kolyenin içinde

Gittikçe daralan bir daire oldu,

Boğazım,

Kaç ip geldi geçti infazıma

Ayaklarımın altında kaç sehpa devrildi

Saymadım...

Zor kurtardım kendimi

Kimsesizliğimin acımasız ellerinden

Kendime çıkan zifiri bir yoldum

Sen yoktun.

Sen gittin,

Geceler kanatırcasına

Kopardı gözlerimden yıldızlarımı

Kırık bir saatin,

Sarkacını yutmuşçasına

Sana vurdu içimde bütün zamanlar.

Senli günlerimi bir tütün gibi

Dizdim yürek tarlama

Kuruttum, savurdum

Unutkanlıklarıma...

Sökülmüş bir hayatın

Son ilmeğinden

Kendimi yeniden dokudum

Sen yoktun...

İçimdeki iyimser, güçlü

Yanlarım,

Yıkıntılarımdan umutlar yarattı

Tek tek öğretti

Sevmeyi yeniden

Yeniden hayallerime basmadan

Yürüyebilmeyi,

Dimdik durabilmeyi

Her şeye rağmen.

Hayatımın solan renklerini cilaladım yeniden

Dağlardan, tepelerden,

İçimin karanlık köşelerinden,

Bir bir toplayıp kendimi

Gün ışığına çıkardım.

Bugünlerimi zar zor buldum

Sen yoktun.

Şimdi,

Penceremdeki yorgun menekşelerden

Af diliyorsun

Demet demet aşk döküyorsun yollarıma

Boşuna,

Dolanma kapılarımda

Senli yarınlarım kilitli

Ben senden çoktan gittim

Ben yokum sana.