Beni Bırak Öyküsü

Ljubljana'dan geldiler; ve Laleli'den ve Buhara'dan

Hain değil gözlüklü idiler

Oysa hepimizin gözlükleri vardı

Dünyayı gözlüklerdik sırt sırta harb ederken

Paramız vardı, paralıydık, askerdik

Ağaçlar gördük

Mükemmeliği midemizi bulandıran ağaçlar

Hepimizin birer, üçer, beşer kaybedişi vardı

Bazıları sarı, bazıları da siyah saçlıydı

Bazı kaybedişlerin doğum lekeleri vardı

İşte ben, ve bilhassa ben

Kendi kendimi bilerek ve isteyerek

Bu dar sokağın ortasına gömmüştüm

Zeynep beni bekleme!

Hiç bu denli şiir kokmadım

Anlıyorum bu yıl kalem camdan olacak

Sana sağlıklı sözler iletemem artık

Sızlayan kesikler de fısıldayamam kulağına

Seni rüyamda gördüm Zeynep beni bekleme

Dişlerim kanıyor umudun taktığı pençeden

Pozitif değerler biçiyor hakkımda ölmeden ölenler

Bırak kırdığım saz ile kalayım beni bekleme