Beni Sessiz Bir Gecede Hatırla

Beni sessiz bir gecede hatırla..

dudaklarınla okşadığın şiirlerimin

yüksek rakımlı cümlelerinden atarken adını

darmadağınlaşan satırlar kadar

darmadağınım şimdi..

oysa, yoğun tempolar halinde sarfederdik uzun metrajlı yolları..

ayaklarımız birbirine biraz daha yakınken

ellerimiz avuçlarımızın kıyısına yavaşça vururken

başka bir anlam ifade ederdi aşk..

Teoriye göre, buna yalnızlık deniliyordu..

Gözlerimin kaç mevsim atlattığını hesaplamak, problemleri altüst ederdi belki.

belki matematik yetmezliği olurdu..

ama emin olduğum tek şey, gidişine bir sonbahar gecesinde yakalanmış olmamdı..

hatırladığım tek şey ise,

bulutlarla beraber ağlamıştım

yapraklarla beraber yerlere yayılmıştım..

o an..

arkandan boğazım düğümlenene kadar

susmuştum sadece..

Teoriye göre, arabeske dayanıyordu yaptığım..

Seni daha kaç zaman bekleyebilirim, bunu bilemem.

ne zaman geleceğin hakkında en ufak bir fikrim bile yok..

ki, belkilere kalmış bir öğrencinin çok puanlı sınav sorusu gibiyim..

ya gelirsen.. diye

beklemekte takılı kaldım..

şimdilerde,

asırlarca bekleyecek haldeyim..

yani..

yoklukta kalacak gibiyim...

Teoriye göre, bir cesetten farkım yok...

Beni sessiz bir gecede hatırla..

sana ilk o zaman dokunmuştum

nefesinle ilk o zaman tanışmıştım

gözlerine ilk, o zaman sarılmıştım..

seni ilk, o zaman sevmiştim..

Beni sessiz bir gecede hatırla

hatırlamakla kalma

mesela, gel..

gel ki, asırlarca bilinen bir rivayet olalım seninle..

Teoriye göre, özlemiştim..