Beni Sessiz Sensiz Bıraktın

Dön sevdiğim

Sonbaharın eylüle döndüğü gibi dön

Yüreğime mutluluğun yağmuru yağsin

Kalmayan umudum maviye ıslansın

Karanlık şehrimin zifiri sokaklarına

Güneş yüzün bir ışık tutsun. . .

Ağladığım kadar gülmedim gittiğinden beri

Acının kandilini yaktın yüreğimde

Yokluğunda uykusuz kaldı gözlerim

Lakin, çok erkendi bu gidişin

Gitme kal diyemedim sevdiğim

Ucu yanık kaldı dilimde bütün kelimelerin

Şairi ölmüş şiir gibi yarım kaldım ardın sıra. . .

Giderken,

Bir tutam bıraksaydın kendinden

vuslata ermek için sabır denizimde boğulmaz

Gömülmezdim çaresizliğe

Astığın hasret ağır geldi yüreğime

Bir kere bile taşıyamadan özlemini

Bin defa düştüm sensizlige

Zamansız değişti can yerimin iklimi

Ordayım

Dardayım

Yalnızlığın mevsimi kışa döndü

Üşüyüp titrediğim aylardayım. . .

Hoyrat dağların ateşten rüzgarı yaktı hayallerimi

Ölesiye cansız bütün düşlerim

Güneş olup aydınlattığın kalbimi

Karanlığa hükmedip

Şafağını söndürdün senli gecelerin

Gecelerim sensiz

Gecelerim sessiz

Yokluğunun hüznüne kapılıp kaldım hayalsiz. . .

Seninle bulduğum kalbimi sensiz bıraktın