Benim Hiç Kağıttan Uçağım Olmadı

benim hiç kağıttan uçağım olmadı

yorulmadı kollarım hiç anlamsızca

güneşin dağlar ardına nasıl sığdığını hiç merak edemedim

hiç merak edemedim büyüyünce ne olacağımı

düşünemedim büyürken her şeyin eskiyeceğini

kaldırımların kirli serinliğini nasıl özleyeceğimi merak edemedim

benim hiç dizim kanamadı doyasıya

benim hiç kağıttan uçağım olmadı

hiç kovalamaca oynamadım mahallenin cefakar kedileriyle

ödevini yaptın mı sorusunu son bir kez duyabilmek için neleri feda edebileceğimi hiç düşünmedim

hiç aşık olmadım başımı kollarımın üstüne yaslayıp

gözyaşım kuruyacak kadar ağlamadım hiç

her şey dört nala eskirken ağırdan alamadım hayatı

soramadım kimseye neler olacağını

sonra bir anda karardı gözlerim

kirpiklerimi açtığımda çok geçmişti

ben çok yoruldum

ama benim hiç kağıttan uçağım olmadı