Benim Tipsizliğim

Tamam

ben bir karbon kağıdıyım ama sana bulaşmaz sanatım

öyle böyle değil içimde yollar

öyle böyle değil içimde okullarına servislerini iten çocuklar

kimisi çilli

kimisi örgülü

Üstelik sorsan tanımazlar Nietzsche'yi

içim toz toprak

İçim çamur deryası

Bu yüzden sen bir otobansın ve bana çok uzaksın

Üstüme boşalır belki bir gün

gecenin düzeni

biliyorum afilisin, silindir gibi ezer geçersin cesedimi

ama yaşıyorum zift gibi

zifiri gecelerle sevişiyorum / içlerime gel

dikçe uzanıyorum

ki güneş yanığı misali dudaklarının arasından

düşçe kelimelere sızan nefes

acı gibi çekiyorum / derin derin

ben sana şair değilsin demedim ki

öyle böyle değil sırtımdaki kırbaç izleri

kimisi utangaç

kimisi hala genç

Üstelik unutsam, hatırlatır

ölümün üzerine örtülen günlük gazete fotoğrafları

yapış yapış kalır dilimde ıslak şafak

içim aşkın angarya güneşi

içim kapalı perdesi yarının

Bu yüzden sen bi habersin ben antidepresan kalanı ön uykularımın

Arınırım belki bir gün içimden

İrinlerimle öpüşürüm bir barda

Bir son vapurda

Tüm günahlarımla katılırım toplu şiir ayinlerine

biliyorum kibrit kutusu gibisin,

ben ise kapkara olmuş kırk çöp hikayesi

ki ben sana şiir değilsin demedim ki

sen denizi düşleyen, ben denize düşmüş yüzme bilmeyen

içim üzerime düşen her hüznü geçirirken karşı kıyılara

İçim sen karşı kıyılardan çok uzaksın

Ne zaman seni kafiye diye kılsam, yapış yapış dudaklarımda ıslaksın

İçim çocuk

İçim şair

İçin kıvılcım sızısı ...