Benzeş(im...

Biten güne benzeş

Öfke nöbetini bir simitten çıkaran kuşku

Yalnızca ümide sıyrılı duyguları

Parçalayan

-Abartılı gurur ve tutku-

Duman, duman menevişlenişiydi geceye ağan gözyaşı

Gölgesini iskelede unutan bir tek martı vardı

-Ağlıyordu-

Gagasında hüzün

Gövdesini karanlık sulara gömen ışık gibi fırlatmış

Balık derinlerine kaybolan

Ya da sisli güverteden meçhule sallanan bir el gibi

Usulsüz sevişmeydi

Sanki

-Yüreği yaralı-

Yalpalanmış elvedalara sevdalı

Gökyüzünde tanımsız susku

Denizde hırpalanan çığlık

Gördüğüm üşüyen renklerin titreyişiydi

-Bu sene kar yağmadı İstanbul'a nedense-

Ne çok severdin karı-beyazı

Poyraza sırtlanmış soğuk kış

Karayel

Kıble

Keşişleme

Toplayıp, toplayıp yıktı

Sulu sepkenleri özlemlerle

Buzuldan kuleler büyüttü içimde

Acı(!)

-uf oldu çocuk gözlerimde-

Hiçbir şeyden doğup

Dokundu her şeye

Biraz sen

Biraz ben

Dolunay yangısı

Yarım kalan bir bütünde

Yaşları kuruluyordu ipek bulutlar

Gizlice

Gizlice

Segâha dönüştük tamburun kopuk telinde

Başlamak için yeni bir makam arayan mızrabın gezintisinde

Fısıltı

Fısıltı

Fasıl olup kulağımı çaldılar ötelere

Anıların üstüne

Baktım!

Biraz sen

Biraz ben

Hep iç içe namelerde

Öylesine içimden geçti gitti yine

Mutlu birliktelikler ülkesine

Öyle uzaklara yani

Fi'ye varacak kadar

Söylenecek sözleri olmayan iki insan

Dolaşık bakışlar

Kırılmış mimiklerde

Düşer ki

Sen nerede

Ben nerede

Yorgun aşkın izidir sessizlik

Kaskatı çoğalır

Martı boğulur vapur sirenlerinde

Sessizce

Sessizce

Düşer gölgesi içime

Ahh

Düşer içime...