Beş Vakit (İkindi)

__

Vururken ikindi gölgesi doğruca sapsarı dar geçitli alnına,

Kentin rakı masasına meze yapılan hayallerinden utandı,

O sıra yanında boyacı sandığı bir kaç dize boyamaktaydı.

__

Bakışları ile maviyi aradı kendini alel acele gömdüğünde,

Yeni öğrendiğinde kaldırımların altında yatan sevdaları,

Henüz ağlamıyordu elinde tuttuğu bembeyaz bulut.

__

Minik minicik bir kar tanesine Düşler Sokağı'nı tarif etti,

Henüz içinde koca bir adam yokken kendisi hep oradaydı,

Ruhu kesikler içinde,düşlerini kaybettiği andan önce.

__

Altında köprülerin derin sessizliğe gömdü bütünlüğünü,

Hatırlamadığı güncesinden bir anı teğet geçti kirpiklerine,

Döne döne indi bir alevin tam ortasına karıştı küllere.

__

Avuçlarının içinde cam kırıklarını sıktı,sıktı bir ölüm boyunca,

Ta dünyanın kanayıp,göğün toprakla yer değiştirinceye kadar,

Öyle gamsız,bir yarasa uçuşunun hissiz etkisi altında.

__

En nihayetinde boylu boyunca uzandı boş bir sayfa üzerine,

Hiç iz bırakmadan tereddüt etmeyip kendi mürekkebini içti.

İkindi idi,

Acaba bir kalabalıkta çocukluğuma rastlar mıyım diye düşündü.