Beyanname-i Ahval

Nedense düşüncelerim mürekkebimden sızamıyor.

Beyan etmem lazım bu kafa efkarıma dar geliyor

Bakma bu yay gibi gerilmiş iki büklüm duruşuma

Aç kulaklarını, sözlerim can yakan bir ok gibi geliyor

Neden nefsin hep parmakları celb etmek istiyor?

Kafi geldiği halde haline neden hep şekva ediyor?

İstenirse makam ve rütbe bu adi, leş dünyada

O zaman köpeklerle iyi dalaşmak gerekiyor.

Yaptığın tüm emeller nefsinde bir alkış istiyor

Cevherler dururken, nazarın şişelere takılıyor,

Menfaat ağacına bağladığın sonsuz arzularını

İçimden, topladığım tükürüğümle boğmak geliyor.

Örnek olamıyorsan, neden önder olmak arzun oluyor?

Nefsine değilde, gönüllere muhattab olmak gerekiyor

Buna erişmek dağ gibi firavun durşu ile değil ey şerefsiz,

Rüzgar gibi görünmez toprak gibi mütevazi olmak gerekiyor.

Nemrudlar putlarının kurban sofralarına davet ediyor,

Firavuna ne haşmetlerini örf ve adet diye sergiliyor

Karşılığında alkış bekledikleri bu ellerimle, içimden,

Yüzsüzlüklerini yüzlerine tokatlamak geliyor

Şarkınıza iştırak etmemeksizliğim, sizi öfkeye boğuyor,

Güya dünya, alkışınızla mevlevi gibi dönüyor.

Çevirin nazarlarınızı hakikat aynasına bakın, haliniz

Ateşin etrafında dönüpte içine düşen sineğe benziyor

Paylaşamam, derdimi kendim sırtlamam gerekiyor,

Hem kim kaldırır ki, bu siklet omuzları ezip geçiyor.

Gördüğüm hezeyanlarınızı izhar'a gerek yok,

İçime gömüp, mezar taşını gülüşüm sergiliyor

Örf ve adetiniz sizlere, bana öfkemi yutmak düşüyor,

Herkes bir numara olma peşinde, kim kimi kandırıyor?.

Varlığınıza kucak açıp safsatınıza katılmaktansa,

Bana, yanlızlık yatağında düşlerimle uyumak düşüyor.

İçinizdeyim, ama içim, içinizde mutlak bir uzlet yaşıyor,

Ahvalim nazarınızda belki bir divaneyi andırıyor

Derdimi gözlerimle anlattığım aynalarda dayanmıyorsa

Anlatacak kimsem de kalmaz,

bana elveda demekten başka birşey kalmıyor.