Beyaz Sayfalarımda Yatıya Kalıyorsun Bu Gece
Heceler çok uzun bu kentte.
Bir türlü cümle olmak bilmiyor, adına yazacağım şiirlere.
Ama sen toparla hadi ismini,
Beyaz sayfalarımda yatıya kalıyorsun bu gece.
Sırat'ından geçilmeyen bir aşktan geçtik seninle.
Düşeriz korkusu olmadan birleşen ellerimizle,
Her adımımızda daha da genişledi yolumuz.
Gecesinde seni yaşadığım günlerin,
Sabahında, yatağımda yokluğunla basıldım,
Uzatmaları oynayan gözlerimin her an kapanma korkusuyla.
Bu şehrin tüm insanları tanır seni.
Yüreğimin tam üstüne çerçeveledim ya,
Soğuk bir ayrılık sonrası resmini.
En çok gece bilir seni.
Onun dizlerine yatırdım senli düşlerimi.
Ve ayrılık en çok geceden korkar şimdi.
Şimdi sen yoksun diye.
Buralarda kime sorsalar beni,
Öğrettim; seni en son gördüğüm yerden sol'una dön demeyi.
Yüreğimde başı boş gezerken sen,
Uygunsuz yakalamış kader bizi.
Ve bu ayrılık müstehcen bir aşkın ayak izi.
Ahı tutuyor işte bir yüreği kendinsiz bırakmanın.
Ne kadar söylesem kar dediğin yalanlarının,
Sana dönüşüdür, kalleşce sırtımdan bıçaklamalarının.
Gereksiz bir ayrılığa, gereçsiz yakalandım.
Sen sandığım herşeyde,
Ve sen sandığım herkesde aslımı bıraktım.
Rehinken sen şimdi başka bir kentte, başka bir bedende.
Anımsıyorsundur muhakkak ki aklının en ücra köşelerinde,
Sen giderken geceydi ve ayrılık en çok geceden korkardı.