Beyazlar İçindeki Madonna

Beyazlar içindeki Madonna,

elleri sabun kokan,

saçlarına aceleyle tutturulmuş bir tokayla

evden alelacele çıkan bütün kadınların sureti.

Sokak lambaları tanımakta seni,

geceyi ikiye bölen çaresiz adımlarını.

Bir çocuğun ipek saçını okşayan sabrın,

bir dostun omzuna konan sessizliğin

yürür seninle.

Ama bir yerde

bir cümle yarım kalır.

Bir kahve soğur masada,

bir mesaj gönderilemez,

bir kahkaha asılı kalır havada

sanki dünya

nefesini tutmuşçasına.

Beyazlar içindeki Madonna,

sen aslında tek bir kadın değilsin;

adları gazetelerde kısaca geçen,

fotoğrafları çerçevelerde sıkışan

bütün kadınların gölgesisin.

Birinin hayali mimar olmaktı,

birinin denizi ilk kez kucaklamak,

birinin sadece

“yarın da yaşamak”.

Ama bir karanlık el

böler hikâyeyi ortasından.

Ve dünya

utançla devam eder.

Biz şimdi

senin yarım bıraktığın cümleyi taşıyoruz,

senin susturulan sesini

rüzgâra karıştırıyoruz.

Beyazlar içindeki Madonna,

toprak saklamıyor seni aslında;

sen her yürüyen kadının omzunda

yeniden doğmaktasın!

Ve bir gün

hiçbir hikâye yarım kalmayana kadar

hiçbir kadın

bir gazete manşetine dönüşmeyene kadar

senin adın

isyan olarak kalacak.