Beyazlar Tükenince

kırlangıç zamanıyla gittin

iyimser aydınlıkların yüzü asık

ağırdan alıyorum yaşamayı

ayakta kalmaya çalışırken

uçurtma boylu kollarımı açmışlığım

sana

yalnızca sana

onuru göz yaşlarımın

karartılı pencerelerde

duvar sıkıntıları yaşatma bana

yüreğimde

bozgunlarıma sığınacak bir damla kan bırak

pusu niyetli yağmur ikindileri birdenbireli

geçmişe unutkan rüzgarların üşüttüğü

kayalıklar kadar kaskatılaşmadan küskünlüğüm

gel

kırılmasın yolağı soluğumun

bir ana caddede kar severken

evlerin ve mütevazi binaların buz tutmuşluğunu

söz veriyorum

ayaklarımız donmadan

morarıp şişmeden ellerimiz

öyküsü yarım düşler anlatacağım sana

arabesk filmler

tuzu kuru yaz aşklarından bahsedeceğim

iyimserliği hırçınlığıma dargın siluetine

saklı sevdalar yorgunuyum

şüphesiz

ellerim saçların kadar çok

şüphesiz

yangınlarımın faili ilk kez bana doğuşun

zenci gülüşü kadar berrak sadeliğinin ortasıyla

doyuruyorum karnımı

sen de bilirsin ki ince iklim duyuşları bunlar

bitmez kahkahasına kuşların hayranlığı

kireç kokulu odalar kadar masum

güz sesli çağırışlardan arta kalanımla

öleceğim kalın susuşlarına

beyazlar tükenince

anlayacaksın benim ben olduğumu...