Beyhûde Şiir

vakit: târifsiz bir hüzünkârlıktı

sensizlikten yakınıyordum ısırgan otlarına

nâfile çağlara açılmış gözlerimle

hakikatli iki lâfın hasretliğini çekiyordum

daha neler neler düşlüyordum ki

taammüden vuruldum gün ortasında

ömrüm düyuna kaldı

sözüm ise mahkemeikübrâya

oysa ayrımındasın:

melâl okyanusunun uslanmaz oğluyum ben

aman vermez fırtınalarla boğuşa-çarpışa

yaşadım yaşadığımı

akıverseydin yıldızlarca

önce göğsüme

ütüsüz gömleğime

siyahtan daha siyah gülüme

evrenin tözünde çınlayan akkavaklarca

fışkın verseydin

gün: üç öğün, beş vakit

sevindirik kılsaydın beni

olmayacaktı bunların

hiçbirisi

hiçbirisi

akik taşı tavrında parlayacaktım

(*): Çıkın, Aralık 2000, Sayı 9