Bez Bebek

Sonunda

Ayrı düştük memlekete,

Bir sabah

İki hece

Hikayemiz sonsuz bilmece...

Uyan bebek!

Sen uyudukça parçalanıyor gelecek

Dağılıyorum geçmişe,

Takatsiz kalıyorum gözlerine

Yoksulluktan geçmeseydik bu kadar

Belki anlardık zenginliğin haşmetini

Ve bilirdik,

Elimizi kanatan sofra adaplarını

Ya da sofradan ani kalkışların sırrını...

'Elimi uzatsam, gülüşün nereye konar...'

Ah şairim,

Kondular yıkım tarifelidir bu şehirde!

Tut ki dokundun yüzümüze

Ya da türküler düşürdün dilimize

Sonrası meçhul cinayetler,

Ötesi nemrut şiirler

Sabah trenine bir mendil,

Akşam gölgemize intihar

Derken

Adımıza

Sadece

Sekizden kurulu dokuztaşlarımız

Ağlar...

Ama illa ki

Boyumuz arpa

Zulamız başak,

Çatımız özgürlüğe tutsak

Diyorsan,

Vur kıyılarımıza!