Bezgin Karınca

bir çam dibine yasladım gölgemi

zulamda biriken kırıntılarımla

kudret pınarlarım kurudu

yırtıldı retinam

kapkara bir perde indi gözüme

çizgiler kat kat ağırlaştı alnımda

ne meşakatli yolmuş,bu hayat aslında

bir hezeyan nehrinde boğuldu umutlarım

yaşadıkça çoğaldı günahlarım

sanki cehennemi özlercesine

yılgın bedenim

çöktü varoş sokaklarıma

elvan elvan kurudu sevdalarım

baharların matem yatağında

katranlar boyadı gökyüzümü

ay sessizce ışığını kesti

maviler girdabına çekti

salkım tanelerimden

hüzünler düştü

ayazlarım azdıkça

avuçlarımda yandı kardelenler

hasret pınarlarım kurudukça

üstüme kasvet yorganımı çektim

hazan yapraklarım gam yastığım

ve ben boynu eğik başağım

çam dibine yığıldı bezginliğim

küçük bir karınca kaldım

şimdi

şu kocoman evrenin