Bıktım

yeter bıktım

her kadının yüzünde seni görmekten

yeter bıktım

tesadüfi senlere umutlanmaktan

şiirler yazmaktan...

ilanı arz edip dağlara

duyunca yankımı bıktım ağlamaktan

bıktım hayattan

yumup gözlerimi

seni düşündüğüm her gece

sabahına hala nefes almaktan

bıktım

çöküp dizlerimin üstüne

inadına vazgeçip sena duayı

kendime kızmaktan,

benim bu hallerimi hiç bilmeyişinden,

her gece bir solukta uykuya dalmandan,

bunu düşünmekten...

bıktım

bıktım yıldızlara seni anlatmaktan

sokak köpeklerine ahbaplığımdan

şarap şişelerinde kaybolmaktan

serseri mayın hallerinde

demir raylar üzerinde

seni unutmaya çalışmaktan

bıktım

bıktım sevgilemediğim

tenini kokusunu bile bilmezken

arzulamaktan

ateşler içinde

sensiz seni yaşamaktan

ve çaresizliğimden

BIKTIM!!!