Bin Dokuz Yüz On Dokuz

_yıllar geçti be kam

epey eskidi artık özlemek

ölü ağırlığında yine çöktü üstümüze hayat

namertçe hizaya dizildi tüm melanet ufuk hattında

kalbimizde sızı oldu bu çığlık her bir ağızda

rehin aldı zamanı

benden bir karış daha fazla aldatan

hayat sandık birbirimizi ölüm kokan kör gecede

gölge gölge üstüne düştü

her biri sessizce

her bir gidiş

her bir ana yüreğine oyulan bir oyuk derince

_bir kez daha göreme

aklıma uysam aklım uymuyor ki kimseye

ölüm bir bir patlıyor içimizde

birdenbire acı bir sessizlik vurur karaçalıya

bir rüzgârla başlar her bir yalnızlık

beklenen son çağrıdır boşluğa yuvarlanan bu ıslık

umarsız kalplerde kol gezen cenabet bir çığlık

zamanı yontarak yol alır pusulasız

kendi içine kanayan kayboluş ve kutsanmış ıssızlık

aynada hohlanmış bir ıslak imza gibi

gizlenir gibi yaşıyorduk

ay'ın yanık ağzından korkup cehennem gibi nefeslerle

_ağlarken bulunduk

göğü üstüne çeken adam gelene kadar

...