Bir Adım İleri

kargalarla arkadaşlığım ayaklarımdaki kar suyunda

kuru gömleğin üstünde kol yerlerinden yırtık ceketim

duman rengi bir kalabalığa teslim kent kendi halinde

yalnızlığı hep yeni öğreniyorumda kalıyor bilincim

sensizlikten öte bir adım ileri gidemiyorum...

akşam balığı çıkardı tablaya gözleri hayata hevesli

gözlerini kıskandığım sadece balık mıydı ki behey yavrum

nerde ölü bir anı çaksam duvarına yüreğimin senin gözlerin

kıyıya yakın kış teknelerinin gri kayalıkları okşayan kirli ağlarında

sabahın körü

uzunca uykusuzum

yamalı çoraplarım kadar samimi okşuyorsun arsız ilkgençlik düşlerimi

hangi kenti terk edersem edeyim ardımda kendi yalnızlığım

ve sensizlikten başka bir şey yok her terk edişte yanıma aldığım...

harbiden kasaba bunalımlarıyla geldi tüm çöküşler

duyarsızlaşarak açılan kitapların sayfalarında

suçlu çaresizliklerde

keskin bir mevsim geçişinde gizlice ölmeliyim diyorum

hayata o kadar yabancı ve uzak bir anda

seni masumca düşünmelerimi incitmemek için

ama ölmeliyim

utanmalı tüm intiharlar

öyle ki zamanlı ölmeliyim...