Bir Ana Bir Oğul

Suya ateş düşse de tükenmez ümit dedim

Uyakla sarmaladım zehir saçan heceyi

Kâbuslara hapsettim yaşadığım geceyi

Yıllarca zorlanmıştım çözdüm bu bilmeceyi

Uğraşmak zorundasın çile sana çit dedim.

Gün yorgunu yokuşlar vermedi geçit dedim.

Terkisinde hayatın çekilmez oldu zaman

Göğü sararken isyan dinlemedi hiç aman

Kanı uçtu güllerin dertler oldu kocaman

Ne olursun merhamet derdi benden it dedim.

Islanan ezgilerin saplanan cirit dedim.

Kırık seste kayboldu geçmişten düşen emek

Tufan kuşandı zaman infilâk etti ekmek

Eteğimden yapışıp yaşar mı hiç genç erkek

Mekânın gurbet olsun buralardan yit dedim.

Demir pençe ıstırap ruhumda gelgit dedim.

Bir akrebin zehriyle yerle bir oldu evim

Merhamete muhtacım sanır mı ki bir devim

Mademki anneymişim beslemekmiş görevim

Ben seninle bittiysem sen de artık bit dedim.

Çınlayan feryadımı ne olur işit dedim.

Ben toprağım anayım derdi dinmez doğayım

Her gece dua ettim mehtabınla doğ ay’ım

Bir hançerdi son sözü “Ben mi dedim doğayım?”

Zehrini yudumlayıp kahrolsam da git dedim.