Bir Anının Gölgesinde

Toparlanıp gittiğimde kendimden

Ufuklar kadar uzak

Duvarlar kadar soğuktu

Göğsümde büyüyen esaret

Ne tanıdık sesler

Ne de kalabalıklar dokunurdu

Issız hücreler kadar

karanlıktık birbirimize

Bağışlamayı beceremedik

Ki; bağışlanmadık hiçbir zaman

Eksik kaldık oyunlardan

Sokaklarda süpürülen

Çocukluğumuz tozardı

İzlerdik buram buram

Şimdilerde hiçbir yeni

Daha güzel değil eskilerden

Benliğimizde anne zamanları

Koynumuzda boşluklar

Bir bilseniz

Ah..!

Heybemizde kaç ömürlük hasret var.