Bir Avuç Toprak

Canım çok yanıyor, yavaşca ölüyorum.

Bu acı geçmez, ben kendimi biliyorum.

Bukez başardın beni bitirdin

bu bir son, ben artık yaşamıyorum.

Geceyi içime kapattım, sabahı istemem.

Ben seni yaşamak sanırken,

Sen beni öldürüyormuşsun.

Giderken ardında koca bir enkaz bıraktın.

Yıkıntılar Altında nefes Alamıyorum.

Canım çok yanıyor, geçmiyor bu sızı.

Ne zaman seni düşünsem artıyor acı.

Beni ben yapan ne varsa sende kaldı.

Geriye kırık bir kalp, yıkık bir hayat.

Ne affetmek kaldı, nede bir umut;

bu hikâyenin sonu bir avuç toprak.

Geceyi üstüme örttüm, sabah olmasın.

İçimde bir cenaze; adı sen, kalsın.

Aynalar yüzüme gerçeği söylüyor.

Gecemde sen, günümde sen.

benim payıma yine yalnızlık düşüyor.

Canım çok yanıyor, geçmiyor bu sızı.

Ne zaman seni düşünsem artıyor acı.

Beni ben yapan ne varsa sende kaldı.

Geriye kırık bir kalp, yıkık bir hayat.

Ne affetmek kaldı, nede bir umut;

bu hikâyenin sonu bir avuç toprak.