Bir Ayrılık Şiiri

Bir iki üç

Saydı zaman kalanını

Yitenlerden çıkardık artanını

Bir misal geçmişten

Senle ben

Dört beş altı

Ayrılığa kalktı zaman

Senden beni

Benden seni çalarken

Hiç pişmanlık duymadı

Bir elin parmağını geçmedi

Bize ayrılmış vakitler

Sen ufuktaki son gemi

Bense dağda batan güneş

Gece geceyi doğurdu

Güne kalmadı izimiz

Yüreğime sorsalar

Acısı tarifsiz

Zaman vicdansız olma

Hatıralarımı savurma

Zihnimin kilitli odalarına

Ben onsuz nasıl yaşanır unuttum

Bir elin parmakları kadar bile değil

Bize ayrılmış zaman

An be an yitmektesin

Tutamadığım avuçlarımdan