Bir Bakışın Açlığıyla Ölüyorum

bir anlık sevincime bin çelme iner gökten

kara buluttan sağnak

rüzgarıyla toz toprak

ardından adı konmamış korkular

yüreğim öksüz kalır yeniden

güneş açmaz yüzünü

bulutlarla muhabbette derin derin

gözlerimde kurşuni perdeler

etrafı flu görür gözlerim

arada okşar yanaklarımı yavaştan ılık ve sıcak

farkedilmez karışık ağlamaktan

yeşil çimenler küskün bu bahar

ağır ağır sallanır rüzgarla gece

okşanmaz artık parmaklarım

yalınayak gezsem de üstünde

artık bir bakışın açlığıyla ölüyorum

diri diri gömülürcesine çaresiz

her dokunduğum hayal yok oldu sebepsiz

artık ne bakış ne tebessüm ne de naz

bu son olsun ne olur son ayrılık mevsimi

bu son yaz