Bir Ben Bir de Sensizliğim

Sendelemiş bir hayatın satır aralığından sesleniyorum

Duyuyor musun..?

Katran karası bakışlarını kaldır gözlerimin ucundan.

Göğsümde huzurla uyuttuğun bembeyaz kadınlığını da al.

Yastığımda unuttuğun kokunu da götür giderken.

Bir ben kalayım senden bana hatıra bir de sensizliğim.

Beni sende bırakıp gittiğini sanıyorsun değil mi?

Oysa aynamda aksin duruyor öylece

Işıkları kapatınca gülüşün aydınlatıyor geceyi

Gözlerimde rengin duruyor mesela

Sol elimi sağ elimle tutuyorum saçına değdi diye

Kalemimi gözlerinden öpüyorum

Sen kokan mısralara elçilik yaptı diye

Gitmedin aslında,

Daha çok sokuldun yanı başıma

Şimdi seninleyim, geceye uzandım

Hasretlerini topluyorum sana benzeyen yıldızlardan

Ufkumun gölgesinde serinliyorum

Umutlarımın mavisinde kulaçlar büyütüyorum

Gökkuşağının yedi renginden bir hayat besteleyerek

Ömrüne sözler biriktiriyorum

Gitmedin aslında

Yalnızlığıma çilingir sofrası kurup

Dertlerime kadeh kaldırdın gecelerimde

Peki ya gündüzlerim...?